صد بار با سنگ کینه بستند مرا

از خویش غریبانه گسستند مرا

گفتند همیشه بی ریا باید زیست

آیینه شدم ٬ باز شکست مرا ... !!!

رفت چشمم را برایش خانه کردم برنگشت !

بس دعا ها از دل دیوانه کردم برنگشت !

شب شنیدم زاهدی می گفت او افسانه بود

در وفایش خویش را افسانه کردم برنگشت !

زلفهایم را که روزی می ربود از او قرار

تا سحرگاهان برایش شانه کردم برنگشت !

این دل سجده نشین عاشق سجاده را

مدتی هم ساکن مِی  خانه کردم برنگشت !

عقبت در انتظار این که بر می گردد او

عالمی را از غمش دیوانه کردم ٬ برنگشت ... !!!

شمع میسوزد و پروانه به دورش نگران !

من که میسوزم و پروانه ندارم چه کنم ... !!!

                              گر نمی دیدم در این دنیا تو را

                                   گر نبودم با تو هرگز آشنا

                                        گر در آن محفل نبودی همچو شمع

                                             یا نمی دیدم تو را در بین جمع

                                                  گر زهر بیگانه ای بیگانه تر

                                                       میگذشتم از کنارت بی خبر

                                                            گر نمی کردی به سوی من نگاه

                                                                 با نگاهی گر نمی رفتم ز راه

                                                                      عاشقی گر در سرشت من نبود

                                                                      یا که عشقت سرنوشت من نبود

                                                                 گر تو را بخت بد کوتاه من

                                                            سوی دیگر می کشید از راه من

                                                       این زمان جانم ز مهرت پر نبود

                                                  سینه ام منزلگه این دُر نبود

                                             گرچه عشقت غیر حسرت بر نداشت

                                        ساقیت جز درد در ساغر نداشت

                                   گرچه دیدم در رهت دام بلا

                              وای بر من ٬ گر نمی دیدم تو را ... !!!

زندگی مثل بازی حکمه !!!

مهم نیست که دست خوبی داشته باشی ٬

مهم اینکه یار خوبی داشته باشی .

اینطوری میتونی حتی بازی باخته رو هم ببری ... !!!

                    با دلی بی تاب می خوانم تو را

                         مثل شعری ناب می خوانم تو را

                              در کنار جویباری از غزل

                                   با سرود آب می خوانم تو را

                                        شب به قصد کوچه بیرون می روی

                                             در شب مهتاب می خوانم تو را

                                                  خستگی را می تکانم از تنت

                                                       با زبان خواب می خوانم تو را

                                                            با لبانی که عطش بوسیده است

                                                                 با صدای آب می خوانم تو را

                                                                      عکس خاموشم که تا پایان عمر

                                                                           با دلی بی تاب می خوانم تو را ... !!!

دوست دارم شمع باشم ٬ که خود تنها بسوزم

برسر بالینت امشب ٬ از غم فردا بسوزم

دوست دارم هاله باشم ٬ تا ببوسم روی ماهت

تا شوم پروانه ٬ از شوق تو بی پروا بسوزم

دوست دارم هاله باشم ٬ تا سحر بیدار باشم

تا چو مشعل بر سر راهت ٬ در این صحرا بسوزم

دوست دارم کام عطشان تو را سیراب کنم

هر چند خود از تشنه کامی ٬ بر لب دریا بسوزم ... !!!

     کاش می شد سرنوشت خویش را از سر نوشت

          کاش می شد اندکی تاریخ را بهتر نوشت

               کاش می شد پشته پا زد بر تمام زندگی

                    داستان عمر خود را گونه ای دیگر نوشت

                         کاش می شد همچو سعدی٬ رفت و رفت و رفت و رفت

                              قصه دلدادگی را بی در و پیکر نوشت

                                   کاش می شد همچو حافظ فارغ از وابستگی

                                        بی خود از خود بود و یک دیوان شعر تر نوشت

                                             کاش می شد همچو مولانا ز قرآن مغز را

                                                  برگزید و پوست را بگذار بهر خر نوشت

کاش می شد همچو خیام از فراز قله ها

     جنگ شعر و دانش و اندیشه را از بر نوشت

          کاش می شد همچو فردوسی به سی سال تمام

               حکمت و تاریخ حکمت را به یک دفتر نوشت

                  کاش می شد چون نظامی راوی صد بزم بود

                        عشق را با قصه ای شیرین تراز شکر نوشت

                               کاش می شد این غزل را پاره کرد و دور ریخت

                                    جاش آن یک چامه خونین خنیاگر نوشت

                                            کاش می شد با زبانی ساده و عریان و ناب

                                                    شعر حق جو گفت و پس آن را با آب زر نوشت ... !!!

گاهی یک صفحه سفید بهانه ای برای نوشتن می شود

و نوشتن بهانه ماندن !

مثل یک خلوت ساکت که بهانه خواندن می شود

و آواز خواندن بهانه سیال شدن در جریان زندگی !

خلاصه همیشه موضوعی ٬ می تواند بهانه ای باشد

برای جاودانه شدن ... !!!

تو اگر باز کنی پنجره ای سوی دلت

می توان گفت که من چلچله لال توام

مثل یک پوپک سرما زده در بارش برف

سخت محتاج به گرمای پر و بال توام ... !!!

در اوج یقین اگر چه تردیدی هست

در هر قفسی کلید امیدی هست !

چشمک زدن ستاره در شب یعنی ٬

توی چمدان ماه خورشیدی هست ... !!!

اگه قلبم و شکستی ٬ بی خیال ! غصه نخور !

اگه نیستم ٬ اگه هستی ! بی خیال ! غصه نخور !

دیگه هیچ عیبی نداره که نموندی پیش من !

من و کشتی دستی دستی ٬ بی خیال ! غصه نخور !

من هنوز به یادتم ٬ اگر چه زیر خاک سرد

خوب می دونی رفتنت ٬ قلبم و پاره پاره کرد

اما حیف که چشات ٬ یه لحظه بارونی بشن

خنده هات و دوس دارم ٬ گریه نکن برای من !

اگه قلبم بی تو پژمرد ٬ بی خیال ! غصه نخور !

اگه خوشبختیم و باد برد ٬ بی خیال ! غصه نخور !

اگه روزی روزگاری ٬ تو یه گوشه جهان

شنیدی که عاشقت مرد ٬ بی خیال ! غصه نخور !

من هنوز به یادتم ٬ اگر چه پوسیده تنم

هنوزم عشق دیونه چشم تو منم

نمی خوام دلت بگیره برای نبودنم

خوب بدون هرجا که باشی از تو دل نمی کنم ... !!!

دست عشق از دامن دل دور باد !

می توان آیا به دل دستور داد ؟

می توان آیا به دریا حکم کرد ٬

که دلت را یادی از ساحل مباد ؟

موج را آیا توان فرمود : ایست !

باد را فرمود : باید ایستاد ؟

آن که دستور زبان عشق را

بی گزاره در نهاد ما نهاد ٬

خوب می دانست تیغ تیز را

در کفِ مستی نمی بایست داد ... !!!

                   ... اما

                   اعجازما همین است :

                   ما عشق را به مدرسه بردیم

                   در امتداد راهرویی کوتاه

                    درآن کتابخانه کوچک

                    تا باز این کتاب قدیمی را

                    که از کتابخانه امانت گرفته ایم

                    -یعنی همین کتاب اشارات را-

           با هم یکی ٬ دو لحظه بخوانیم

                    ما بی صدا مطالعه می کردیم

                    اما کتاب را ورق می زدیم

                    تنها

                    گاهی به هم نگاهی ...

                    ناگاه

                                   انگشتهای (( هیس ! ))

                    ما را

                    از هر طرف نشانه گرفتند

                    انگار غوغای چشمهای من و تو

     سکوت را

                    در آن کتابخانه رعایت نکرده بود ... !!!

       گفتمش سیر ببینم ٬ مگر از دل برود

       وآنچنان پای گرفته ست ٬ که مشکل برود ! 

   دلی از سنگ بباید ٬ به سر راه وداع

     تا تحمل کند آن روز ٬ که محمل برود !

                                                                 چشم حسرت  به سر اشک فرو می گیرم ٬

                                                             که اگر راه دهم ٬ قافله بر گِل برود !

     ره ندیدم چو برفت ٬ از نظرم صورت دوست

     همچو چشمی که چراغش ٬ ز مقابل برود !

 موج از این بار ٬ چنان کشتی طاقت بشکست

 که عجب دارم اگر ٬ تخته به ساحل برود !

                                                               سهل بود آنکه به شمشیر عتابم می کشت ٬

                                                               قتل صاحب نظر آن است ٬ که قاتل برود !

     نه عجب گر برود قاعده صبر و شکیب ٬

     پیش هر چشم ٬ که آن قد و شمائل برود !

کس ندانم که در این شهر ٬ گرفتار تو نیست

مگر آن کس که به شهر آید و ٬ قافل برود !

                                                                    گر همه عمر نداده ست ٬ کسی دل به خیال

                                                                 چون بیاید به سر راه تو ٬ بی دل برود !

     روی بنمای که صبر ٬ از دل صوفی ببری

     پرده بردار ٬ که هوش از تن عاقل برود !

سعدی گر عشق نبازد ٬ چه کند ملک وجود

حیف باشد که همه عمر ٬ به باطل برود !

                                                                  قیمت وصل نداند ٬ مگر آزرده عشق

                                                               مانده آسوده بخسبد ٬ چو به منزل برود ... !!!

                    امشب به قصه دل من گوش می کنی

                         فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

                              این دُر همیشه در صدف روزگار نیست

                                   می گویمت ٬ ولی تو کجا گوش می کنی

                                        دستم نمی رسد که در آغوش گیرمت

                                             ای ماه ٬ با که دست در آغوش می کنی

                                                  در ساغر تو چیست که با جرعه نخست

                                                       هوشیار و مست را ٬ همه مدهوش می کنی

                    می جوش می زند به دل خم ٬ بیا ببین !

                         یادی اگر ز خون سیاووش می کنی

                              گر گوش می کنی ٬ سخنی خوش بگویمت

                                   بهتر ز گوهری ٬ که تو در گوش می کنی

                                        جام جهان ز خون دل عاشقان پر است

                                             حرمت نگاه دار ٬ اگر نوش می کنی

                                                  سایه چون شمع شعله ٬ در افکنده ای به جمع

                                                       زین داستان که با لب خاموش می کنی ... !!!

                          نشود فاش کسی ٬ آنچه میان من و توست

                                                    تا اشارات نظر ٬ نامه رسان من و توست

                         گوش کن ٬ با لب خاموش سخن می گویم

                                                    پاسخم گو به نگاهی ٬ که زبان من و توست

                          روزگاری شد و کس ٬ مرد ره عشق ندید

                                                   حالیا چشم جهانی ٬ نگران من و توست

                          گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید

                                                   همه جا زمزمه ٬ عشق نهان من و توست

                          گو بهار دل و جان باش و خزان باش ٬ ار نه

                                                   ای بسا باغ و بهاران ٬ که خزان من و توست

                          این همه قصه فردوس و تمنای بهشت

                                                   گفت و گویی و خیالی ٬ ز جهان من و توست

                          نقش ما گو ننگارند ٬ به دیباچه عقل

                                                   هر کجا نامه عشق است ٬ نشان من و توست

                          سایه ز آتشکده ماست ٬ فروغ مه و مهر

                                                    وه از این آتش روشن ٬ که ز جان من و توست ... !!!

سکوت کوچه های تار جانم ٬ گریه می خواهد !

تمام بند بند استخوانم ٬ گریه می خواهد !

بیا ای ابر باران زا ٬ میان شعرهای من

که بغض آشنای آسمانم ٬ گریه می خواهد !

بهاری کن مرا جانا ٬ که من پابند پائیزم

که آهنگ غزل های جوانم ٬ گریه می خواهد !

چنان دق کرده احساسم ٬ میان شعر تنهایی

که حتی گریه های بی امانم ٬ گریه می خواهد ...!!!

چه غریب ماندی ای دل ! نه غمی ٬ نه غمگساری !

نه به انتظار یاری ٬ نه ز یار انتظاری !

غم اگر به کوه گویم ٬ بگریزد و بریزد !

که دگر بدین گرانی ٬ نتوان کشید باری !

چه چراغ چشم دارد ٬ دلم از شبان و روزان !

که به هفت آسمانش ٬ نه ستاره ای است باری !

دل من ٬ چه حیف بودی ٬ که چنین ز کار ماندی !

چه هنر به کار بندم ٬ که نماند وقت کاری !

نرسید آن که ماهی ٬ به پرتو ای رساند !

دل آبگینه بشکن ٬ که نماند جز غباری !

همه عمر چشم بودم ٬ که مگر گلی بخندد !

دگر ای امید خون شو ٬ که فرو خلید خاری !

سحرم کشید خنجر ٬ که چرا شبت نکشته ست !

تو بکش که تا نیفتد ٬ دگرم به شب گذاری !

به سرشک همچو باران ٬ ز برت چه برخورم من ؟

که چو سنگ تیره ماندی ٬ همه عمر بر مزاری !

چو به زندگان نبخشی ٬ تو گناه زندگانی !

بگذار تا بمیرد ٬ به بر تو زنده واری !

نه چنان شکست پشتم ٬ که دوباره سر برآرم !

منم آن درخت پیری ٬ که نداشت برگ و باری !

سر بی پناه پیری ٬ به کنار گیر و بگذر !

که به غیر مرگ دیگر ٬ نگشایدت کناری !

به غروب این بیابان ٬ بنشین غریب و تنها

بنگر وفای یاران ٬ که رها کنند یاری ... !!!

پروانه ٬ ای از عشق و ناکامی نشانه

ای یادگار عاشقی ٬ در این زمانه

در شعله می سوزد پرت ٬ پروا نداری ؟

پروای جان ٬ در حسرت فردا نداری ؟

سودا مکن جان ٬ در بهای آشنایی !

دیگر ندارد ٬ آشنایی ها بهایی !

پروانه ٬ این دلها دگر درد آشنا نیست

در بزم مستان هم ٬ دگر شور و صفا نیست

پروانه ٬ دیگر باده ها مستی ندارد !

جز اشک حسرت ٬ ساغر هستی ندارد !

پروا کن از آتش ٬ که می سوزد پرت را

یک دم نسیمی ٬ میبرد خاکسترت را

پروانه ٬ آن شمع امید شام تارت !

آخر ٬ سحرگه می شود شمع مزارت ... !!!